<< Klik hier voor het vorige nummer
 

Nieuwsbrief: november 2007
 

Het Arabisch Schiereiland

In deze editie:

 Getuigenis
Ik kom uit een dorp in de bergen van Jemen. Vandaag de dag leven we nog steeds hetzelfde als onze voorvaders. We bewerken het land en mijn vrouw haalt elke dag water uit de bron. Mijn vrouw en ik leven in 1 kamer, samen met onze 4 kinderen. Mijn vader's huis heeft 5 kamers, waarvan 1 kamer voor de gasten is. Met speciale gebeurtenissen zitten we met zijn allen in zijn huis: mijn ouders, mijn broers met hun vrouwen en kinderen en wij. De keuken is buiten. Mijn vrouw kookt daar dan, samen met mijn schoonzussen. We eten echter altijd in onze eigen kamer. In onze kamer hebben we een paar kussens en een metalen bed, waaronder een koffer ligt met onze kleren. Dat is ongeveer alles wat we bezitten. Oh ja, we hebben ook een radio. Zoals bij ons de gewoonte is, ben ik voor mijn 20e getrouwd. Ik heb toen een kleine wereldontvanger op batterijen gekocht, zodat ik mijn bruid gelukkig kon maken met wat muziek. Ik houd er van om naar de Arabische nieuwszenders te luisteren en ik vroeg me af wat er in de rest van de wereld gebeurde. Op een nacht was mijn favoriete zender slecht te ontvangen, dus ik zocht een andere zender op. Terwijl ik aan het zoeken was, kwam ik op een Arabische zender waar ik een mooi verhaal hoorde. Het was zo prachtig dat ik het hele programma tot het einde heb beluisterd.
 
De volgende dag voelde ik me weer tot de zender getrokken en wederom was het een prachtig verhaal. Het ging over een van onze profeten en wat hij heeft meegemaakt in zijn leven. Terwijl ik luisterde, voelde ik me vredig en rustig. De stem van de lezer was heel vriendelijk.
 
Op een avond kwam mijn beste vriend langs om qat te kauwen. Ik liet hem luisteren naar de radiozender en hij vond het ook fijn. Terwijl de tijd voortging, luisterden wij samen vaak naar die zender en ik herinner me nog levendig de discussies die we na de uitzendingen hadden. Het was zeer fascinerend. Ik was het niet eens met de preken die ik hoorde en kon niet akkoord gaan met de dingen die ze zeiden over onze profeet Jezus. Mijn vriend raakte er meer en meer overtuigd van dat wat ze zeiden over Jezus ook echt waar was. Maar het stond haaks op wat ik had geleerd in de moskee en ik was verward. Toch werd ik nog steeds getrokken tot de mooie verhalen en vriendelijke stem van de lezers op de radio.
 
Na verloop van tijd begon ik ook 's nachts te luisteren naar de radio. Zelfs een paar minuten was genoeg om me goed te voelen.
 
Toen kwamen op een dag buitenlanders in onze buurt. Mijn vriend vertelde me over hen. Hij zei dat ze ons wilden helpen onze omgeving op te bouwen en te ontwikkelen. Hij wilde heel graag met hen samenwerken, maar ik was er niet zo zeker van. Wat wilden Amerikanen hier? Wat waren ze aan het doen? De reacties van anderen waren gemengd. Sommigen waren positief, omdat de buitenlanders ook echt hielpen. In tegenstelling tot onze overheid, deden zij precies wat ze beloofden. Aan de andere kant hoorde ik dat ze christenen waren en dat ze dingen vertelden die tegen de Koran ingingen. Op een dag was mijn dochter ziek en ik nam haar naar een kliniek om door een buitenlandse vrouw te worden onderzocht. Toen ik haar ontmoette, voelde ik me meteen tot haar getrokken. Ze had dezelfde zachtheid over zich heen die ik bij de lezers op de radio ervoer. Ze zorgde goed voor me. Er groeide een vriendschap tussen ons en ik was verbaasd over haar manier van leven. Ze zorgde echt voor me en voor anderen, zelfs voor de slechteriken in de omgeving. Ik leerde ook de andere buitenlanders kennen en besloot hen uit te nodigen in mijn huis voor een maaltijd. Mijn vrouw en familie waren ontzet, maar ik wilde heel graag dat zij deze buitenlanders leerden kennen. Uiteindelijk konden de buitenlanders een dag vinden waarop ze zouden komen. Mijn vader accepteerde hen en er groeide vertouwen tussen hen.
 
Op een dag spraken de buitenlanders over de radio en noemden 'de Stem van Vergeving'. Ik kon mezelf niet inhouden en floepte eruit: "Ik luister elke dag naar dat programma!". Ik schrok ervan dat ik dat vertelde in het bijzijn van mijn dorpsgenoten, maar niemand van hen reageerde negatief. Toen voelde ik de moed om de buitenlanders meer te vertellen over mijn zwakke geloof in wat ik hoorde op de radio. Ze hielpen me te begrijpen waarom Jezus aan het kruis was gestorven. Ik omarmde dit en vanaf dat moment voelde ik de vrede in mijn hart, die ik enkel had ervaren toen ik naar de radio luisterde. Ik begon Gods stem in mijn hart te horen en vandaag de dag probeer ik altijd te doen Hij wil dat ik doe. Ik wilde dat anderen in mijn dorp ook deze vrede kennen. Sommige religieuze mensen hebben opgemerkt dat ik niet meer naar de moskee ga om te bidden en ze blijven me vertellen dat ik wel moet gaan. Ik ben bang om anderen te vertellen wat ik gevonden heb. Ik vraag God om mij te helpen en ik probeer met een paar mensen die ik vertrouw te praten. Met hulp van de buitenlanders was ik in staat om een paar radio's uit te delen, zodat anderen ook kunnen luisteren. Een vriend vindt wat ik hem vertel erg interessant en wanneer we kunnen maken we tijd om samen het Heilige Boek te lezen dat de buitenlanders me hebben gegeven. Die vriend wil nu ook een kopie van dat Boek.
 
Ook vertel ik mijn vrouw en kinderen over Jezus. Maar ik waarschuw mijn kinderen wel dat ze hier niet over moeten praten op school. Dat zal namelijk alleen maar onnodig problemen veroorzaken. Net als een keer toen ik met een paar buitenlanders naar het huis ging van een ziek familielid. Ze hadden me verteld dat ze hadden gezien dat God mensen had genezen, door alleen al te bidden voor hen. Ik wilde mijn familielid graag zien genezen. De buitenlanders kwamen naar het huis, maar andere familieleden stonden er niet voor open om naar hen te luisteren. Ze baden wel, maar er gebeurde niets. Later had ik veel problemen met mijn familie en anderen, omdat ik de buitenlanders had meegenomen. Ze beschuldigden me dat ik een van hen was. Ik ben dat ook, maar ik kan hun dat niet vertellen. Ik weet zeker dat ze me zullen vermoorden.
 
Maar de vrede van God in mijn hart kunnen zij niet wegnemen.
 
Bid alstublieft voor me, dat ik sterk mag staan en dat mijn vrouw, kinderen, mijn vader en broers en mijn dorp en iedereen de Heer Jezus zullen leren kennen.
 
Dank u wel en moge God u zegenen en ons blijven helpen.
 
Saleh
 

Terug naar het begin
 
<< Terug naar de inhoudsopgave
Klik hier voor het volgende nummer >>