<< Klik hier voor het vorige nummer
 

Nieuwsbrief: december 2006
 

Het Arabisch Schiereiland

In deze editie:

 Tussen een rots en een harde omgeving
Heb je je ooit afgevraagd hoe het voelt om in het buitenland te leven? Heb je ooit gedroomd over de wonderlijke plaatsen je zou kunnen zien, de vreemde mensen die je zou ontmoeten en natuurlijk de opwindende avonturen die je zou meemaken? Het leven als christen in op het Arabisch Schiereiland kan heel anders zijn dan de bladzijden in de Lonely Planet, toch lijkt God in een bijzonder grote variatie aan Zijn kinderen in deze streek te hebben geïnvesteerd.
 

"Ik had nooit kunnen vermoeden dat ik iemand zou ontmoeten die zo klaar was voor het evangelie," schrijft Johnny, werkend in de olieindustrie van het Arabisch Schiereiland. "Een vriend, Ali, heeft een droom gehad over Jezus waarbij de pelgrimstocht begon om de waarheid te ontdekken. Hij nam me in vertrouwen omdat hij het niet durfde te delen met zijn familie. We hebben uren en uren gesproken over Het Woord, vaak tot diep in de nacht. Het was fantastisch om met hem deze weg van avonturen en ontdekkingen te wandelen. Hij leerde snel, was erg enthousiast om meer over Jezus te leren kennen. Ik vond het prachtig om dit mee te maken. Ik bid tot God dat hij Ali beschermt tegen zijn familie, beschermen tegen de pijn als zij er achter komen dat hij in God gelooft. Ik vertrouw erop dat God hem tot hiertoe heeft gebracht en dat Hij hem ook in de toekomst, in zijn geloof zal leiden". Het is een hoogtepunt om deze vruchten van het werk te zien! Gods hand kan zo sterk werken in iemands leven.
 
"Waarom ben je zo anders?" vroeg een nieuwsgierige collega in Matt's kantoor. "Je bent anders dan de andere Westersen (en dus christenen) die ik op tv heb gezien: je rookt niet, je vloekt niet, je bent geïnteresseerd, je hebt er voor gezorgd dat je de cultuur leerde kennen". Moslims zijn vaak blij niet zo te zijn als de slechte Westerse christenen, welke zij als dusdanig interpreteren van de tv en Hollywood. De meeste Moslims leven een leven van goede werken: dat is heel belangrijk. Juist wanneer je anders bent dan het beeld dat zij hebben van het Westen, raken ze in je geïnteresseerd. Het antwoord waarom je zo anders bent? Jezus!
 
Charly, een van de mannen die in Saoedi Arabië werkt, grijnst dat hij zich vaak een taxichauffeur voelt: hij rijdt dagelijks zijn vrouw en kinderen rond. Vrouwen mogen hier namelijk niet rijden. Hij geeft echter aan dat zijn vrouw veel meer een evangelische taak heeft dan hij: zij gaat op bezoek bij andere vrouwen, luistert naar verhalen, gaat op pad. Hij heeft alleen zijn baan. En zijn autoritjes met zijn vrouw. Voor veel mensen kan die veel frustraties opleveren, om zo vast te houden aan de cultuur. Want niet iedereen kan zijn baan gebruiken om te evangeliseren. Charly geeft aan dat hij weet dat God zijn werk waardeert, maar soms zou hij meer willen doen. Toch weet hij ook dat God wil dat hij gehoorzaam doet wat Hij van hem vraagt en daarmee tevreden zijn.
 
Peter vertelt vrienden in een koffiebar dat hij meer tijd zou willen besteden aan zijn vrouw: hij voelt zich opgeslokt door zijn werk, het evangeliseren en zijn vrienden. Vaak is het zo dat in het Midden Oosten vriendschappen meer tijd kosten dan in het Westen: je moet altijd beschikbaar zijn, je moet laten vallen waar je mee bezig bent als dat verwacht wordt, je kunt nooit (lang) genoeg je vrienden bezoeken. Omdat ook vrouwen de vrouwen bezoeken en mannen de mannen, kun je deze bezoeken nooit met je echtgenoot afleggen. Toch heeft God ook op dit punt plannen om de families en singles te beïnvloeden.
 
Luke geeft aan dat hij wel een universiteitsgraad heeft, maar dat hij geen relevante baan kon vinden: hij werkt nu in het onderwijs. Hij heeft zijn trots aan de kant moeten zetten om Gods leiding in zijn leven te ervaren en na te leven. Hij heeft het gevoel zijn professionele kwaliteiten en ook zijn identiteit te verliezen, maar ziet ook de positieve kanten van zijn werk: hij heeft prima relaties met zijn studenten. Ze bevragen hem constant naar zijn geloof, waarop hij gretig antwoord geeft. Ondanks dat hij meer zijn talenten zou willen combineren met evangeliseren, weet hij ook dat God het dwaze wijs maakt: Hij heeft hier een bedoeling mee.
 
Adam:"Toen mijn contract niet werd verlengd had ik het gevoel dat mijn wereld instortte. Ik had zo hard gewerkt en ineens zat ik zonder werk. Ik ontleende mijn identiteit aan het respect dat ik verdiende met mijn werk en dit viel ineens weg. Ik voelde me een mislukkeling. Misschien heeft God toch een ander plan met mijn leven", vraagt hij zich af. Hij kreeg hierdoor wel de tijd om zijn leven te reflecteren en evalueren. De eerste sollicitatie op een baan in zijn moederland werd een succes. Hij kon dit moeilijk geloven en accepteren: dat God hem toch weer thuis wilde. Het leek als weggegooide moeite, al die tijd in Arabië. Toch weet hij dat God hem zend waar Hij wil en dat hij heeft te gehoorzamen.
 
Een netwerk-medewerker geeft toe dat hij zich heel klein voelde, toen hij startte met de Arabische taal te leren op een school. Om 'hoi' en 'dag' te leren zeggen is best moeilijk: je voelt je weer kind. Sommige mensen zijn op de top van hun carrière en moeten hier weer helemaal onderaan beginnen wat betreft de taal. Stapje voor stapje, in plaats van snelheid. Het gevoel: ik red het nooit! zal regelmatig aan de orde zijn. Toch communiceert God Zijn liefde met of zonder taal naar alle mensen!
 
"Mijn midlife-crisis kwam onverwachts! Ik werd onrustig en voelde me ongemakkelijk in mijn werk en evangelisatie. Sommige vrienden maakten nieuwe keuzes wat betreft werk, studie of zelfs huwelijk. Ik hoopte dat ik wist wat God wilde dat ik ging doen," zegt Philip. Hij kon ook niet de vinger er op leggen waar dat gevoel vandaan kwam. Toch weet hij dat God hem gebruikt als instrument van licht in al de fases van zijn leven. Het is uiteindelijk Gods werk.
 
Een christelijke werker schrijft vanuit zijn kantoor: "Ik ben de enige medewerker die overgebleven is in het dorp. De islamitische religieuze leiders hebben iedereen weggejaagd. Het is zo'n geïsoleerd gebied met maar weinig kansen en mogelijkheden. Ik snap niet waarom God wil dat ik hier aan het werk ben. Ik heb gebeden om meer mensen om me heen, om meer contacten met de mensen in het dorp. Als het Gods roeping in mijn leven niet was geweest, dan was ik lang geleden al weg gegaan naar een gebied waar meer collega's aan het werk zijn. Toch heb ik het gevoel van God niet weg te mogen". Onze roeping wordt getest elke keer weer. We worden gerekt en gestrekt als het gaat om vertrouwen: we moeten totaal afhankelijk van God worden. Hoe vruchteloos ons werk soms lijkt te zijn, in Gods Koninkrijk heeft ons werk waarde!
 
Joe zegt in een moment van zelfreflectie: "Ik wou dat ik soms iets kon doen voor hem, ik voel me zo hopeloos. Mohammed was mijn eerste vriend in de regio. Hij groeide in zijn liefde voor Jezus, zijn geloof bloeide. Op een moment ontdekte zijn vrouw de bijbel en zijn familie keerde zich tegen hem. Hij eindigde in de gevangenis voor zijn geloof en belijdenis hiervan. Ik wou dat ik dat kon veranderen, om hem de pijn van dit alles te besparen. Soms voel ik me zelfs schuldig dat ik hem niet kan helpen, maar het is onmogelijk om hem in de gevangenis te bezoeken. Ik bid dagelijks voor hem, erop vertrouwend dat God hem zal helpen. Het voelt als een zwaard in mijn ziel als ik er aan denk hoe hij moet lijden in zijn cel. Omdat hij van Jezus houdt!" Het is vaak zwaar om de weg van het discipelschap te bewandelen, maar God is aan het werk en ziet elk van Zijn kinderen!
 

Terug naar het begin
 
<< Terug naar de inhoudsopgave
Klik hier voor het volgende nummer >>